mBank
17 1140 2004 0000 3302 3076 1746
Magdalena Czucha
Dywizjonu 303 13 b 7
80-462 Gdańsk

Ponownie dodaję że ważna jest każda kwota:)

A oto najnowsze zdjęcia Kunchok’a i jego mamy – zobione przez moja koleżankę Claire, z którą się poznałyśmy w Daramsali i która wróciła tam ponownie

Kunchok z mamą Tsomo:

Kunchok z Claire:

Co to będzie, co to będzie – myślałam przygotowując się do powrotu do Polski!! Sytuacja rozwiązała się sama. Rachu ciachu i po strachu – CV, rozmowa i praca!!! I to gdzie??!! W mojej starej „fabryce” na moim starym stanowisku!! Deja vu normalnie!! Jakby nic się nie zmieniło, miałam tylko 2 letni urlop a teraz „zwyczajnie” wracam sobie do pracy.

No i teraz zobaczymy co to będzie…. nie spodziewałam się tak szybkiego obrotu spraw….

Minęły 2 tygodnie i cztery dni, odkąd wróciłam do domu. Liczę każdy mijający dzień, który oddala mnie od tamtego życia. Życia, z którym tęsknię… jak cholera tęsknie. Prawie już zapomniałam, że na początku jechałam by sobie „popodróżować” po Azji. Tajlandia, Kambodża, Wietnam są tak odległe… Pobyt w Indiach, jakby nie patrzeć – ROCZNY – przyćmił mi wszystko

Od 2 tygodni nie robię nic, totalnie nic, nie mam ochoty na cokolwiek… Od dwóch tygodni zbierałam się żeby coś napisać. Może nie koniecznie, żeby jakoś „oficjalnie” zakończyć tego bloga, ale jakoś tak dla siebie.. żeby uporządkować sobie wszystko w głowie. Ale aż do tej pory nie mogłam, bo to oznaczało zaakceptowanie faktu, że to DEFINITYWNY koniec i prawdziwy powrót…. Nie sądziłam, że to będzie takie trudne, póki co nie umiem się odnaleźć…Przed wyjazdem byłam szczęśliwa, miałam to swoje małe życie i było git… A teraz?? Teraz sama nie wiem czego chcę i czekam chyba na jakiś cud…. Że nagle się ocknę z pełną świadomością tego co chcę w życiu robić, no dobra może nie od razu w życiu, ale może chociaż w najbliższych miesiącach.

Może jestem zbyt surowa dla siebie, oczekując że już po tak krótkim czasie wrócę zupełnie do „normy” i może powinnam dać sobie czas. A mam go pod dostatkiem…..

Pisałam, o tym że mam dosyć Hindusów i ich braku umiejętności logicznego myślenia. Pisałam, pisałam i wiedziałam, ze jeszcze za tym zatęsknię!! I że będę wszystko odszczekiwać i przepraszać ich w duchu. Ale nie sądziłam, że tak szybko… Co tam brak wody, przerwy w dostawie prądu, nieszczelne okna, ziąb czy przeraźliwy upał… Ja tęsknię za tymi uśmiechniętymi poczciwymi buziami, za tym bezwarunkowym szczęściem… tam poziom szczęścia nie zależy od poziomu posiadania. „Money comes, Money goes”. W Indiach dużo mówi się o kasie, ale ma się do niej zupełnie inne podejście. Po prostu się do niej tak nie przywiązuje. Każdy chce oczywiście zarobić jak najwięcej, ale nie ma takiego ciśnienia, żeby skitrać jak najwięcej i ją czcić. Jednego dnia zarobię tysia, drugiego stracę dwa. Ale to nie szkodzi bo trzeciego zgarnę pięć. I tak w kółko… Wszystko jakoś się ułoży!!

Tęsknię za podróżowaniem ale chyba jeszcze bardziej tęsknie za moją Daramsalą! Tam naprawdę był mój drugi dom. Przez jakiś czas nie mogłam nawet wrócić do swoich zdjęć stamtąd… nie mogłam długo na nie spojrzeć, bo za dużo wspomnień się z tym wiąże. Niby właśnie po to robi się zdjęcia… no niby tak, ale patrząc na nie jeszcze trudniej jest wrócić. Nadal nie mogę uwierzyć, że trafiłam tam zupełnie przypadkowo i nie planowałam zostać dłużej niż 2 tygodnie. Zostałam kilka miesięcy. Po prostu niewiarygodne!! I na pewno jeszcze tam wrócę. Może nieprędko, ale na pewno!

To odgrzebane dziś zdjęcie mojego indyjskiego„domu”, pokój w którym spędziłam kilka cudownych miesięcy!!

Na kilka tygodni przez wyjazdem z Indii trochę już się nie mogłam doczekać do powrotu do „cywilizacji”. Do porządnej kąpieli, czystych ulic (tak, tak Polska jest czysta!!!), do prowadzenia samochodu, do wizyty u fryzjera, do włożenia „normalnych” ciuchów. Takich zwykłych codziennych małych wygód. Ale się już chyba nacieszyłam i jeśli tylko miałabym okazję do wyjazdu, skorzystałabym. Nawet wiedząc że czeka mnie tam upierdliwy monsun J tylko, że póki co brak okazji….

Indie są niesamowite, kocha się je lub nienawidzi. Ja kocham odkąd pierwszy raz je zobaczyłam. Jest coś niesamowitego i przyciągającego w tym kraju. I nie pytajcie dlaczego. „Dlaczego” jest jedynym niewskazanym pytaniem w Indiach. Bo nigdy nie wiesz dlaczego coś się tam dzieje, po prostu tak jest i już!

Kilka dni temu brat opowiedział mi historię kogoś kto wrócił też z Indii lub jakiś okolicznych rejonów i przywiózł ze sobą jakąś nieznaną chorobę, której w Polsce nie potrafią zdiagnozować. Wysyłają go powrotem tam skąd przyjechał, bo tam prawdopodobnie nie będzie problemu z wykryciem na co choruje i z wyleczeniem. Też chcę taką diagnozę!!!

(by Tracy Chapman)

i do tego ta slodka buzia!!! gdy wyszlam z nim na spacer wszyscy sie na niego patrzyli i zachwycali.. bo niestety Kunchok nie wychodzi zbyt czesto na dwor.. mama jest za bardzo zajeta (cala rodzina tylko na jej glowie przeciez)… nie moge wciaz uwierzyc ze zyjac z takim ojcem pijakiem ten dzieciak jest tak wesoly grzeczny i radosny!! pewnie jeszcze niewiele rozumie.. dobrze dla niego!!!

Oto Kunchok ponownie

Oto nadszedl tybetanski nowy rok. Jedno z najwaznieszych swiat!! Cale mcleodganj na 3 dni opustoszalo!! Zamkniete sa sklepy, ludzie swietuja w domach. Ulice sa nie do poznania. Przedkszole, w ktorym pracowalam tez ma przerwe – 2 tygodnie.

Ja zostałam zaproszona jednego dnia do rodziny Kelsanga, drugiego odwiedzilam rodzine mojego ukochanego Kunchoka….

Kelsang z rodzina:

Tradycyjna noworoczna dekoracja w kazdym domu:

Piwo ryzowe… dziwne takie, na cieplo, ugotowane z jakim ciastem i bakaliami:

I ja w towarzystwie innych turystek udekorowanych na tybetanskie kobiety

Druga wizyta niestety nie byla mila… Ojciec Kunchoka w sztok pijany zalegal na lozku…pil pewnie od kilku dni bo odor w domu byl straszny… stan faceta bliski agonii… a kolo niego usmiechniety Kunchok…. Podczas gdy spedzalam mimo wszystko milo czas z reszta rodziny, on sie jakos zebral w sobie by wstac. Glupia myslalam ze wstal zeby cos zjesc – bo poszedl do kuchni. Lecz nie… tam mial skitrana butelczyne whisky… nie zdazyl jednak nic lyknac bo dostal ataku padaczki!!!! Dla mnie niemile przezycie… ale co dopiero dla zony i dzieci!!! Tsomo (mama kunchoka) pierwsZys raz cos takiego widziala i byla przerazona… troche pomoglam jej ogarnac faceta, ale coz z takiej pomocy…
Facet rujnuje zycie calej rodziny. Wystarczajaco ciezko jest tu utrzymac trojke dzieci, a co dopiero z mezem oblesnym pijakiem…
Widok tego pijanego dziada byl odrazajacy, wspolczuje strasznie tej kobiecie… niestety nie umiem pomoc… alkoholizm i narkomania sa w Mcleod duzym problemem… chyba nie ma tu zadnej organzacji pomagajacej wyjsc z odwyku, co oczywiscie sprawy nie ulatwia. Ale czy nie mozna sie ogarac gdy ma sie dla kogo zyc…? trojke cudownych dzieci i kochajaca mimo wszystko zone??!!! Zal mi go!!! Ona sie pewnie jakos ogarnie, a on jak wszystko na to wskazuje zapije sie na smierc!!!

Kunchok w tradycyjnym tybetanskim wdzianku: